کد خبر : 91497
تاریخ انتشار : پنج شنبه ۲ آبان ۱۳۹۸ - ۱۰:۱۰
-

اختصاصی/رضا عباسی، بازیگر گیلانی:

بسیاری از کارها به افرادی سپرده شده که “غوره نشده،مویز شده اند”/ اعتمادهای بی جا به تعدادی از افراد، باعث شده که تماشاگر از تئاتر،گریزان شود

بسیاری از کارها به افرادی سپرده شده که “غوره نشده،مویز شده اند”/ اعتمادهای بی جا به تعدادی از افراد، باعث شده که تماشاگر از تئاتر،گریزان شود
.

گیلان تایمز:


آرام و سرشاراست از حس قدرشناسی نسبت به هر کسی از او چیزی آموخته. و این حس او را به “بازیگرمحبوب گیلانی” تبدیل کرده است.
از اساتیدش وقتی حرف می زند،گویی به نشانه احترام روبروی آنهاست.
می گوید: استادش در گوشش خوانده :” تو هیچ چیزی نیستی. حتی اگر قله‌های افتخار استان را هم فتح کنی باز هم باید سرت پایین باشد”.
این بازیگر و هنرمند تئاتر گیلان ،دقایقی را باگیلان تایمز به گفتگو نشسته که در ادامه خواهید خواند.
گیلان تایمز: لطفا خودتان را معرفی کنید.
رضا عباسی هستم .۳۲ سال سابقه فعالیت در تئاتر دارم و این سالها هیچ ربطی به سالهایی پیدا نمی کند به کارهایی که در سینما یا تلویزیون انجام دادم .شروع کارمن تئاتر بوده و هنوز به صورت مستمر ادامه داده ام.
گیلان تایمز: درمورد چگونگی ورود به عرصه تئاتر و بازیگری خود، توضیح دهید.
رضا عباسی: از سال ۶۶ در سن ۱۱ الی ۱۲ سالگی از دوران مدرسه و در دوره دانش آموزی وارد حرفه بازیگری شده و کم کم دوره های آموزشی را گذراندم و با سختی و مرارت فراوان و با بضاعت مالی (که نداشتم و هنوز هم ندارم ) سعی کردم که درست یاد بگیرم و بعد از آن در کارهای تصویری و سینمایی نیز وارد شدم.
همانطوریکه اشاره کردم از سن ده الی دوازده سالگی وارد عرصه هنر تئاتر شدم و از دوران مدرسه برای شرکت در کلاس های آموزش هنر تئاتر از آنجا که ساکن فومن بودم ،باید به رشت می آمدم. چون در فومن امکاناتی نبود و کلاس های آموزشی در این زمینه وجود نداشت، ولی همه این عوامل مانع نشد تا از هدفم که حرکت رو به جلو و پیشرفت در این عرصه بود،دست بردارم. لذا در کلاس های آموزشی در رشت نزد اساتیدی همچون امیر ثابت ،بهزاد عشقی و بهروز بقایی و … شرکت کردم.
در ادامه از دانش و تجربه پیشکسوتان عرصه تئاتر استان گیلان بهره برده و به نوعی شاگرد آنها بودم که از جمله می توانم به انوش نصر،علی حاج علی عسگری و … اشاره کنم.
اولین تئاتری که من در آن بازی کردم به کارگردانی احمد بدر طالعی بود.وی بنیانگذار گروه تئاتر آتوسا بود که در دهه ۴۰ آوازه و شهرت خیلی خوبی داشت کارهای فاخری را در آن سالها بر روی صحنه برد.
نگاهی به لیست نمایش ها و اجراهایی که آن موقع گروه آتوسا و یا گروه‌های دیگر اجرا کرده اند، خود گویای این نکته است.
گیلان تایمز:وضعیت تئاتر گیلان را چگونه ارزیابی می کنید؟
رضا عباسی: تئاتر یا نمایش‌هایی که الان می بینم واقعا غبطه می خورم.الان نوجوان یا جوانی که وارد عرصه تئاتر شده اند،نمی توانند دور خوانی و یا حتی بازخوانی کنند.
گیلان تایمز:علت اصلی پیست؟
رضا عباسی: به علت تعددآموزشگاه‌ها است.البته نه همه آموزشگاه ها. آموزشگاه هایی که مدیر یا موسس آن فقط به دنبال کسب درآمد و پول بوده و هست، نمی تواند هنرمند،نویسنده و بازیگر خوبی را آموزش دهد و به همین علت است که من به عنوان یک تماشاگر در مقوله تئاتر یا نمایش، بازیگر خوب ندیدم و یا اگر هم دیدم یک کورسویی، آن هم از دور است.
ولی آن زمانی که من شروع کردم و وارد عرصه هنرشدم، به این سادگی هر کسی را راه نمی دادند،باید هنرجو از هفت خان رستم رد می شد تا یک نقش کوچک به او می دادند.


گیلان تایمز:برای جلوگیری از آسیب های  واردآمده در عرصه تئاتر گیلان چه باید کرد؟

رضا عباسی: آن زمان به ما یاد دادند که مطالعه کنیم ،باید تجربه کسب کرده و رو به جلو برویم.
متاسفانه در حال حاضر، میزان مطالعه هنرجویان وعلاقمندان هنر تئاتر کم شده و به همین علت تئاتر گیلان دچار آسیب های فراوانی شده است.
تئاتر گیلان به ویژه تئاتر رشت، با شهرها و استان های دیگر فرق دارد به گونه ای که می توان گفت در زمینه تئاتر ، “تافته جدا بافته” در این زمینه بودیم، ولی الان هیچ چیزی از این پیکره قوی باقی نمانده وهر از گاهی یک سو سویی می زند و چند نمایشی می بینیم که باز از قدرت و استحکام لازم برخوردار نیست. در حالیکه این تمام بضاعت و قدرتمندی ما نیست.
شما خیلی از بازیگرهای توانمند سینما یا تئاتر ایران را می بینید از گذشته‌های دور همچون فرخ لقا هوشمند، حمیده خیرآبادی، «نادره» یا هم نسلی ها و همکلاسی های ما همچون رحیم نوروزی ، هومن سیدی ،فرهاد بشارتی که خوش درخشیده و تاثیر گذار بوده اند.
گیلان تایمز:علت را چه می دانید؟ جامعه، کمبود منابع مالی ،عدم حمایت دولت و مسئولین؟
رضا عباسی: من فقط به این نکات همچون جامعه، عدم حمایت مسوولین و نبود امکانات، نگاه نمی کنم.من “فقر آموزش صحیح” را می بینم .من به عنوان هنرمند عرصه تئاتر،اولین چیزی که باید یاد بگیرم این است که این عرصه مانند “گود زورخانه” است باید “اخلاق” و “منش پهلوانی” در این عرصه داشته باشم.
گاهی با خودم فکر می کنم که به چه علت کارگردان ها به سراغ من می آیند؟برای توانایی ها،مهارت ، سابقه و … است؟در حالیکه بازیگرهای توانمند تر و بهتر از من هم هستند.ولی به این نتیجه رسیدم که برای رفتار و اخلاق و اینکه درست آموزش دیده ام، به سراغم می آیند.
برای اینکه احمد بدرطالعی درست به من یاد داد و نکته ها و آموزه هایش همچنان در من پایدار است.وی می گفت:” تو هیچ چیزی نیستی. حتی اگر قله‌های افتخار استان را هم فتح کنی باز هم باید سرت پایین باشد”.
من با توانایی ها، مهارت و اخلاق ، رفتار و منش درست، می توانم خودم را اثبات کنم.
گیلان تایمز:آیا در عرصه تئاتر گیلان درجه بندی و اولویت بندی وجود دارد؟
رضا عباسی: در رشت هیچ درجه بندی و اولویت بندی در عرصه نویسندگی و بازیگری تئاترنمی بینم . اعتمادهای بی جا به تعدادی از افراد باعث شده که تماشاگر از تئاتر گریزان شود.بسیاری از اجراها و تئاترهایی که شاهد آن هستیم از اساس و ریشه قابل نقد بوده و اشکال دارد. وقتی متن یک درام فاخر نیست، برای تماشاگر جذاب نیست. تماشاگر یا باید از دیدن یک اثر لذت ببرد و یا از لحاظ فکری او را قانع کند و یا تاثیرگذار باشد.من تاثیری از این تئاترها و نمایش ها نمی بینم به دلیل انتخاب های نادرست.بسیاری از کارها به افرادی سپرده شده که “غوره نشده مویز شده اند”.
یک نگاه گذرا به پیاده روی فرهنگی مجاور مجتمع فرهنگی و هنری خاتم الانبیاء کافی است که متوجه شویم این تجمعات نوجوانان و جوانان برای چیست؟چه هزینه هایی را برای چه کارهایی می کنند؟ اکثرا برای قلیان، کافه ها و … هزینه می دهند. آیا شما در بین آنها (منظورم هنر جویان تئاتر است) پیدا می کنید کسانی را که برای تبادل اطلاعات علمی،فرهنگی وهنری گرد همایی کرده باشند؟
آیا شده که این افراد بخشی از پول خود را برای خرید و تهیه بلیط تئاتر و نمایش هزینه کنند؟برای کارهایی که چند کارشناس دیده و نظر داده و تایید کرده است.
گیلان تایمز: ریشه مشکلات مطرح شده چیست و چه راهکاری برای رفع آن می توانید ارائه دهید؟
رضا عباسی: مشکل اساسی ترازاین مقوله هاست.ریشه این مشکلات از مدیریت نادرست، بالاسازمانی است نه از کارشناس و … سرچشمه این بیماری ، مریضی و مشکل از مرکز نشات گرفته است. هدف این نیست که بگویم قبل از انقلاب مدینه فاضله بوده نه. در آن زمان هم مشکلاتی بود. ولی ما نمی توانیم این زمان را با آن زمان و آن امکانات مقایسه کنیم. الان سالن ها فرسوده شده و این سالن ها چرا باید در اختیار گروه هایی قرار گرفته که کارها و اجراهایشان نه تنها فاخر نیست ،بلکه نزدیک هم نیست به یک اجرا و کار متوسط؟!.
چرا مسوولین از اجراها و متن های قوی و محکم حمایت نمی کنند؟ طلایه دار نمایشنامه نویسی نه تنها در ایران بلکه گیلان ،مرحوم اکبر رادی است.چرا متن های این هنرمند فقید کار نمی شود؟ چرا برای کارهای نازل و نوشته های متوسط هزینه می شود،ولی برای کارهای فاخر و ارزشمند اینگونه نیست؟!.
گیلان تایمز: حرف آخر.
رضا عباسی: انتظار من از مسوولین این است که امکانات و سالن های خوبی را برای اجرای تئاتر و نمایش برای هنرمندان عرصه تئاتر اختصاص دهند و با حمایت از هنرمندان و آثار فاخر و ارزشمند ،تاثیرات مفیدی را برای تماشاگران ایجاد کنند.دست از شعار دادن برداریم و با کمک هنرمندان این عرصه ،شاهد رویدادهای خوبی برای تئاتر گیلان باشیم.
گزارش: مژگان شفاعتی

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 2 در انتظار بررسی : 2 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.